von Anna Paris, Winnekendonk
Bestemojer
In en Därp ni wit hier vandann wird en Frouw hondert Joahr ald.
Alles koam gratuliere. Dän Dechant met de Landroat
on de Börgemester met verscheije Promenente.
Enne Schriewer van’t Wäkblatt begoß Bestemojer üt te froage.
Ok die Heere wollen det on dat van ör weete.
Märr Oma woß ör Word gut te duhn äwel op Platt.
Dat koßen en ganz Däll ni verstoahn.
Ör Dochter Gritt satt näwen Mojer on säj:
„Gej mott met die Heere deuts proate,
want die mäeste könne genn Platt verstoahn!“
„Kiek“, säj Bestemojer, „dat koß ek die toch direkt avsiehn,
dat et de Klukste ni wore, die keeke mej ok so doof aan!“
Dä Steek satt, do hadde sej ni metgetällt.
Dat Lache wor ör vergoahn.
Nimmes hat märr Titt, öm Bestemojer noch wat te froage.
Sej goawe Mojer noch de Hand met völ Wönßen
on trokke stellekes av met roje Köpp.
Man soll et doch ni vermögelek halde,
dat et rechterfort noch Menße gäwe,
die gänn Platt verstoahn könne.
